Τώρα που γινήκαμε σοφοί και συνετοί...

Τώρα που και ο ήλιος σιγά σιγά μας αφήνει

τώρα που σχεδόν τίποτα δεν έχει απομείνει

Χαμένη ποίηση

Πόση χαμένη ποίηση να βρίσκει τώρα νόημα
στις σκισμένες σελίδες της ψυχής
που τις βρίσκαμε τότε, αφόρητα βαρετές ή λανθασμένες
που δεν ταιριάζανε σε μέτρο οι στίχοι
που πρόχειρα πάνω τους γραφτήκαν

Μην παραιτείσαι...

Πήρες μια απόφαση, στην πιο ψηλή κορφή ν’ αγωνιστείς, να φτάσεις…

Μα, θα ‘ναι οι δυσκολίες σου πολλές. Άραγε θα τις ξεπεράσεις;

Η Ορθοδοξία

Γλυκὸ ποὺ εἶναι τὸ σκοτάδι στὶς εἰκόνες τῶν προγόνων
ἄμωμα χέρια μεταληπτικὰ
ροῦχα ποὺ τ᾿ ἄδραξεν ἡ γαλήνη καὶ δὲ γνωρίζουν ἄνεμο
βαθιὰ τὸ ἐλέησον ἀπ᾿ τοὺς ἄυλους βράχους
τὰ μάτια σὰν καρποὶ εὐωδᾶτοι.

Γιορτάζαμε κι ας ήτανε φθινόπωρο.

Πονέσαμε πολύ. Αποκάμαμε να πολεμάμε. Κουράστηκαν τα μάτια να βλέπουνε θλίψη.

Και κουρνιάσαμε σαν ερείπια πολέμου μέσα στις ρυτίδες της νιότης μας, σαν τρελοί που βρήκανε το νου τους.

Και συναντήθηκαν τα μάτια μας και η σιωπή μας χάθηκε στο βλέμμα της συγνώμης.

Οδυσσέας Ελύτης: Το παράπονο

Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό,να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.

Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές…

Κωστής Παλαμάς: Το Περιβόλι

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.

Μήνυμα του ετοιμοθάνατου ποιητή στη νεολαία.

Εσείς οί νέοι άνθρωποι των εποχών πού έρχονται
καί της καινούργιας χαραυγής πάνω στίς πολιτείες
πού δέ χτίστηκαν ακόμα, καί σεις
πού δέ γεννηθήκατε, ακούστε τώρα
τη φωνή τη δική μου, πού πέθανα
όχι δοξασμένα.

Αλλά σάν τόν αγρότη πού δέν όργωσε τό χωράφι του
καί τόν χτίστη πού ξετσίπωτα τό ‘βαλε στά πόδια
σάν είδε την τρύπια στέγη,

Και τώρα ας σιωπήσω.

 

«Στους μάρτυρες της Πίστεως, στους ήρωες της Πατρίδος»

Και τώρα ας σιωπήσω

θέλω να ακούσω τις φωνές,

που χάθηκαν για μας στο χθες

και θέλω να σιγήσω

Αν - R. Kipling

Αν μπορείς στην πλάση τούτη να περιφρονείς τα πλούτη κι αν οι έπαινοι των γύρω δεν σου παίρνουν το μυαλό,

αν μπορείς στην τρικυμία να κρατήσεις ψυχραιμία, κι αν μπορείς και στους εχθρούς σου να σκορπίσεις το καλό,

αν μπορείς με μιας να παίξεις κάθε τι που ’χεις κερδίσει, στην καταστροφή ν’ αντέξεις και να δώσεις κάποια λύση,

αν μπορείς να υποτάξεις πνεύμα, σώμα και καρδιά, αν μπορείς όταν σε βρίζουν να μην βγάζεις τσιμουδιά,

ΕΚΕΙΝΟΣ...

Ήσυχα σηκώθηκα και πάλι, από το στρώμα των παθών μου, χωρίς να δίνω σημασία στα κελεύσματα των αποστόλων.

Περπάτησα και κούρνιασα για λίγο έξω από τον αδυσώπητο τον χρόνο και είδα με τα ίδια μου τα μάτια να καταρρέω μες στον χρόνο και τον χώρο.

Σαράκι της ψυχής μου ο καημός για μια χαρά χωρίς κανένα τέλος, ακούμπησα για λύτρωση μέσα στα μάτια των ματιών σου…γεμάτα πάθος για το καλό μου.

Μέσα στο βλέμμα της αγωνίας είδα εμένα να τρέχω ακίνητος από φόβο, να κραυγάζω σιωπώντας, κοιτώντας, γνέφοντας στο θρόισμα των κρότων.

Ο «Ωραίος κάλλει», πάντα πράος και γαλήνιος, περνά αλώβητος μέσα από την εμπάθεια των θορύβων, μέσα από το μίσος της αγάπης μας, μέσα από την στείρα μας χαρά, μέσα από την κολασμένη μας προσμονή, μέσα από τον υπεράφθονο εγωισμό μας.

Αν...τότε...

Αν ταπεινώνουν πειρασμοί το κορμί σου…
Αν η μέρα σου μοιάζει σαν χθες…
Αν το αύριο φαντάζει σαν ξένο…
Αν οι άλλοι σε γεννούν ενοχές…

Ο Φασισμός.

 

Ο φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον
καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει
τι κρύβει μεσ’ τα δόντια του το ξέρω
καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Η Πλατεία

Στο μέσο της παλιάς Πλατείας είδα σήμερα πολλούς

να κάθονται και να μιλούνε, πλήθος από περαστικούς.

Σε μια γωνιά του κύκλου της, εστάθηκα μόνος, σιωπηλός

απέναντι μου ένας βρώμικος, ζητιάνος αδελφός.

Βάδισε την οδό του Κυρίου.

Μάταια τρέχεις ἄνθρωπε μὲ ἄγχος κι ἀγωνία
νὰ φτιάξῃς πλούτη ἐπίγεια, νὰ βρῇς τὴν εὐτυχία.

Ἡ εὐτυχία, μάθε το, δὲν βρίσκεται ἐδωπέρα,
εἶναι χαρὰ ποὺ χάνεται, σκορπᾶται στὸν ἀέρα.

Τὰ πλούτη τὰ ἐπίγεια εἶναι χαρὰ ποὺ σβήνει,
μόνο ὸ πλοῦτος τ᾿ οὐρανοῦ αἰώνια δόξα δίνει.

Αμόναχος μοναχός (ποιητική συλλογή)

Ἀγωνία

Ἡ νύχτα 

σ' αὐτὸν τὸν τόπο
ἔχει φεγγάρι καὶ πέτρες
Νύχτα
καὶ ἡ ἀδελφή μου.
Τράβηξε λίγο τὰ μπράτσα σου
νὰ δῶ τὸ πρόσωπό σου
νὰ χαρῶ.
Τὰ μάτια σου δυὸ λίμνες
στίλβουσες
στὴν ἀνατολή.
Οἱ παρειές σου ρόδινες
στὸ χρῶμα τοῦ σούρουπου.
Τὸ δέρμα τὸ λεπτὸ
κάτω ἀπ' τὰ μάτια σου
μαβί, μαγευτικὸ σὰν τριαντάφυλλο
βαθύ.
Τὰ μπράτσα σου μίσχοι
ἀγκαθωτοί.
Σὲ κάθε ἄγγιγμά σου
ξυπνῶ
ἀπὸ ‘νὰ βὰθὺ
καὶ ταλαίπωρο
ὄνειρο.

Τι είναι λοιπόν η ζωή;

Της ζωής μας το σύνορο,
θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι;
Κι απ’ ότι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε,
τάφου γη θα μας έχει χωρίσει;

Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε,
τούτο μόνο «ζωή μας» το λέμε;
Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε,
και χαμένο στους τάφους το κλαίμε;

Κωστής Παλαμάς: Ουκ έγνως

Για τες θρησκευτικές μας δοξασίες -
ο κούφος Ιουλιανός είπεν «Ανέγνων, έγνων,κατέγνων». 

Τάχατες μας εκμηδένισε με το «κατέγνων» του, ο γελοιωδέστατος.

Κήπος

Όνειρο μεγάλο η άνοιξη στον κήπο

καθώς τα φτερουγίσματα χαθήκαν,

ίχνη πολλά, ποικίλα, είδαν και βρήκαν

υπάνθρωποι καβάλα σ’ έναν ίππο.

Τώρα και ύστερα, μετά από λίγο

στ’ αυτιά μου ηχεί η φωνή τους από ξύλο

ηγέτες άνετοι με την συνήθεια

γιασεμιά μου υπόσχονται και παραμύθια.

Ζω μακρυά

Ζω μακρυά από πρόσωπα οικεία

μα το κατώφλι της αιωνιότητας μας έλκει,

ξέφυγα απ’ όλα αυτά που θεωρώ γελοία

και ακροβατώ στην παγίδα που παραμονεύει.

Βλέπω ότι είμαι εγκλωβισμένος

μέσα στα συντρίμμια των επιλογών μου,

αλλοιωμένος χωρίς ενδείξεις για το τέλος

ελπίζω να δω, να αφουγκραστώ για το καλό μου.